NX ON NETFLIX PRZEDSTAWIA
Najlepszym sposobem na zrozumienie stoicyzmu japońskiej kultury
może być jazda metrem.
Spokój,
uprzejmość,
opanowanie.
Następny przystanek: Akihabara.
Istnieje system.
Otwierają się drzwi po lewej stronie.
Porządek.
Więc jak taka kultura...
może stworzyć coś takiego?
W tym roku zanurzyłam się w zupełnie nieznanym mi temacie:
mrocznym, pokręconym, szalonym świecie anime,
mangi
i japońskiej kontrkultury.
Jak wielu ludzi z Zachodu anime kojarzyłam z Hello Kitty
w szkolnym mundurku na grzbiecie tęczowego kucyka.
Super, super, super!
Gdybym ja tak właziła w dupę, utopiłabym się we wstydzie.
Lecz anime bywa mroczne i ostro pojebane.
Jego wpływy czuje się nawet w Hollywood.
Choć nic o nim nie wiedziałam,
postanowiłam zostać ekspertem w tej dziedzinie,
a zarazem lepszym filmowcem.
No nie?
Więc czym tak naprawdę jest anime?
Obojętnie, czy jesteś żółtodziobem, czy „otaku”, możesz się zastanawiać:
Jak ktoś wymyśla takie rzeczy?
Albo takie?
Albo lepiej...
takie?
Jakie twórcze i pokręcone umysły
odpowiadają za współczesne, innowacyjne anime?
W kulturze ceniącej sobie konformizm
popularność tej sztuki może wydawać się problemem.
A może to jednak odpowiedź?
Na jakie pytanie?
Oglądając jeden klip anime za drugim,
zamiast odpowiedzi trafiłam tylko na więcej pytań.
Tak, zostałam zatrudniona przez Netfliksa, ale to więcej niż robota.
To stało się obsesją.
Musiałam znaleźć duszę anime,
zgłębić umysły, które je tworzą, i zajrzeć za kurtynę.
To będzie epicka przygoda.
Ekstra, nie?
Problem w tym, że jestem w Los Angeles
i nie mam pojęcia, jak ją rozpocząć.
Zaczęło się od Castlevanii.
Była mroczna, szalona i piękna.
Zastanawiałam się, kto stworzył coś takiego.
I znalazłam go.
Awangardowy twórca anime z L.A.
Nazywają go Quentinem Tarantino ery cyfrowej.
Lecz kim jest Adi Shankar?
Ostatnie, co wygooglałem, to „podróż w czasie”.
Bo podróżuję w czasie.
Trafiłem tu z przyszłości.
Jak Castlevania...
PRODUCENT
...ze starej serii gier wideo
stała się przebojem Netfliksa?
Zrobiłem karierę dzięki filmom.
Niektóre odniosły spory sukces.
Lecz nie to mnie kręciło.
Wolałem robić filmy fanowskie do Internetu.
W odstępie tygodnia wypuściłem filmy z Power Rangers i Jamesem Bondem.
Niektóre z tych filmów skończyły jako mega virale.
Nigdy wcześniej nie patrzyłem w taki sposób na swoją karierę.
Wytłumaczył mi to pewien raper.
Zadzwonił i powiedział: „Hej, tu Kanye”.
A ja: „E, co? Halo?”. Spotkaliśmy się.
Raperzy traktowali te filmy jako mój mixtape.
A dla mnie były to tylko filmy fanowskie.
Te filmy sprawiły, że Netflix odezwał się do mnie na Twitterze.
Zaprosili mnie na spotkanie.
I dzięki temu narodziła się Castlevania.
Dorastając, nie miałem pojęcia,
że inni kochają te same rzeczy co ja.
Te rzeczy nie były cool.
Ludzie udawali, że ich nie lubią.
A dziś ludzie przebierają się za Goku.
Ekstra. Ja sam noszę rękawicę Power Glove.
Podświetlaną.
Dorastając w Hongkongu, oglądałem pewne anime,
którego nigdy nie pokazywali w wersji angielskiej.
Nie wiedziałem, co się dzieje, ale wyglądało super.
Stwierdziłem, że pewnego dnia
sam zrobię coś takiego. No i Netflix się zgodził.
„Idź i zrób swoją własną, szaloną adaptację gry wideo w wersji anime.
Śmiało”.
Ja i Kevin, z którym nad tym współpracowałem,
uznaliśmy, że musi być w 2D.
Musi wyglądać na ręcznie rysowany, jak te seriale OVA,
w których zakochałem się w Hongkongu.
To piękna forma sztuki.
Rodzina mówi, że moje filmy są bardzo brutalne.
Bo są.
To Mooshi. Jest człowiekiem i rozumie angielski.
Ludzie zawsze dziwnie na nią reagują.
Pytają, czy to na pewno mój pies. Ja na to, że tak.
„Ty go wybrałeś? Nie była dziewczyna?”
Nie, zawsze chciałem takiego psa.
Zawsze reagują tak samo.
,„Nie z takim psem cię sobie wyobrażałem”.
A niby z jakim?
Jakiego psa powinienem mieć?
Rottweilera?
Owczarka niemieckiego? Psa obronnego? A może psa-robota albo demona?
Adi Shankar przeniósł się w czasie.
Ja też chciałam cofnąć się do chwili, nim podjęłam się tej produkcji.
Okej.
Czym jest anime?
To powinno być łatwe.
Albo i nie. Czym jest kreatywność?
Skąd ludzie biorą pomysły?
Instagram to inspiracja, nie marnowanie czasu, prawda?
Prawda?!
By poznać anime, musimy poznać jego miejsce narodzin.
Może jakiś klasyczny dokument?
Japonia, kotwica na Wschodzie.
Kraj piękny i różnorodny,
gdzie spotyka się Wschód i Zachód.
Stroje, infrastruktura i przemysł są współczesne,
lecz życie na wsi i tradycja wciąż są...
Nie, to był kiepski pomysł.
By poznać anime, muszę udać się do Japonii.
By osobiście spotkać tych szaleńców.
Poznać największe nazwiska w branży. Udać się do źródła.
Co czyni Japonię miejscem narodzin anime?
By je zrozumieć,
musimy zanurzyć się w japońskiej kulturze i jej niuansach.
Co nam w tym pomoże?
Żarcie!
W Tokio najbardziej lubię jedzenie.
Rozmawiałam z miłośnikiem kuchni i twórcą anime,
który bierze składniki anime
i serwuje zupełnie nowe danie.
Cześć! Jestem Sam.
Miło mi, jestem Sam.
Witaj! Jestem Sam.
Cześć! Jestem Sam.
Jestem LeSean Thomas.
Cześć, jestem LeSean.
Cześć, jestem LeSean Thomas.
Cześć, Jestem LeSean.
Jestem LeSean Thomas.
#Witam
Po pęknięciu bańki internetowej w Nowym Jorku ciężko było znaleźć pracę.
TWÓRCA
Zająłem się więc ilustracją komiksów.
Przebywanie wśród lepszych ode mnie artystów i twórców
jest dla mnie inspiracją.
Lubię współpracować, dlatego pociąga mnie produkcja animacji.
Lubię pracować z uzdolnionymi ludźmi.
To mnie dyscyplinuje.
Zacząłem od oglądania japońskich kreskówek
na pirackich kasetach VHS z Chinatown.
To była wtedy nisza.
Wykorzystałem elementy ukochanych tytułów, by stworzyć Cannon Busters.
Muzyka w serialu to połączenie jazzu, filharmonii i popu.
Styl jest inspirowany przeróżnymi rzeczami,
które konsumowałam jako dzieciak w latach 90. i 80.
Programy przygodowe, japońskie gry RPG,
Final Fantasy, Secret of Mana.
Ten projekt był idealną okazją, by połączyć te elementy.
Moją ulubioną postacią jest Sam.
To akronim: Special Associate Model.
To przyjazny robot najwyższej klasy.
Jest lekko obsesyjna, ale niewinna. Widzi w innych tylko dobro.
Nie, żadna postać nie jest oparta na mnie.
Nie umieszczam siebie w swych dziełach.
Wolę zachować dystans między sobą a odbiorcą.
Jako Amerykanin czuję, że anime
jest formą sztuki, która przekracza ramy gatunków.
Są animacje dla małych dzieci,
dla nastolatków, młodzieży, dla dorosłych, jest nawet pornografia.
Nie czuję się jak outsider, ale jak gość.
Anime otworzyło mi drzwi do japońskiej kultury.
Chłonąłem je od dziecka.
Znałem Tokio z kreskówek i komiksów,
zanim je odwiedziłem.
Japończycy zużywają więcej papieru na produkcję mangi, czyli komiksów,
niż na papier toaletowy.
Albo potrzebują więcej błonnika,
albo mają kupę komiksów.
Anime i manga, która je inspiruje, to definicja popkultury.
W trakcie złotej ery anime
animatorzy i rysownicy byli królami.
Lub raczej cesarzami.
Rządzili w świecie rozrywki.
Byli jak gwiazdy Instagrama, tyle że z talentem.
Jak manga staje się anime?
I jak ci artyści radzą sobie z presją?
Rozmawiałam z Toshikim Hirano,
mistrzem ekranizacji mang,
który podzielił się ze mną kluczem do tej zagadki.
W trakcie boomu na anime animatorzy byli...
Może nie gwiazdami, ale idolami.
Zaczynałem jako animator.
Potem zostałem reżyserem.
REŻYSER BAKIEGO
Od czego zaczyna twórca anime?
KONESER ANIME
Od najlepszych scen,
na których buduje się resztę.
W przypadku Bakiego są to specjalne pozy wojowników.
Tego typu rzeczy.
Najlepsze sceny walki to nokauty.
Wyglądają świetnie, gdy są porządnie zrobione.
Wpierw widzę te obrazy w głowie.
I buduję na nich.
Wpierw zastanawiam się, co chcę pokazać najbardziej.
Potem składam wszystko razem.
Gdy tworzy się film oparty na mandze,
wpierw trzeba rozłożyć ją na części.
W przypadku Bakiego mocno trzymaliśmy się materiału źródłowego.
Kiedy postanowił pan zająć się anime?
Nigdy tego nie chciałem.
- Nie? - Wolałem mangę.
Tak?
Jak często odwiedza pan sklepy Mandarake?
Czasami, bo wytwórnia filmowa TMS jest w Nakano,
a tam mają sklep Mandarake.
To jak mekka.
Jest tam studio, a tuż obok pierwszy Mandarake.
- Tak. - Czego tam pan szuka?
Figurek i używanych komiksów.
Nie ma już wielu księgarni.
Owszem.
Mangi trzeba oglądać i kupować w specjalnych sklepach.
Więc nie mam wyjścia.
Ich archiwum jest przeogromne.
Kiedy wpada pan na pomysły?
Zwykle pod prysznicem.
Nie można tam niczego zapisać.
Tak, więc śpieszę się, żeby wyjść.
- Naprawdę? - Inaczej zapomnę.
Więc rysuje pan nago...?
Nie, wycieram się szybko i biegnę po pióro.
By zrobić szkic?
- Raczej notatki. - Zaraz spod prysznica.
Przywykłem do bycia samemu.
Jakie słowo ostatnio pan wygooglał?
„Netflix”.
A teraz został pan reżyserem Bakiego.
Fajnie rysowało się Hanayamę do serialu?
Nie ma go tam za dużo.
Gdyby miał pan walczyć z którymś ze skazańców z serialu,
kogo by pan wybrał?
Każdy by mnie załatwił.
Ulubiona kwestia z Bakiego?
Ulubiona kwestia?
„Chuj mnie to obchodzi”.
I proszę.
Złote słowa twórcy anime.
Lecz ja nie powiem, że chuj mnie to obchodzi.
Wręcz przeciwnie.
Poszłam więc na ulice pogadać z fanami.
Co ich motywuje, co przyciąga do tego szalonego medium?
Bałam się, że nawet wycieczka do Tokio
nie da mi szukanych odpowiedzi.
Ale o to chodzi w anime: ryzykuj, nikogo nie słuchaj.
Graj według własnych zasad.
Bariera językowa to dla mnie nic.
Jestem nieśmiertelna, sushi jak anime, co?
Przepraszam, arigato.
Anime to rozległe pojęcie. Tak jak Japonia.
Japonia jest taka...
Ale i taka...
Fajnie, co?
Ponieważ subkultura anime
zrodziła jeszcze bardziej szalone „subsubkultury”.
Naprawdę szalone.
Na przykład rockabillisi przebierający się za greasersów.
Albo goci.
Albo lolity.
Albo Gothic Lolity. Albo steampunkowe Gothic Lolity.
Rozumiecie.
Są też osiłki.
I metalowcy.
Death metal powstał...
REŻYSER
...w wyniku ekstremalnego przesterowania rocka.
To coś anormalnego. To anomalia.
W modzie też jest coś takiego. Nazywa się Gothic Lolita.
Motocykliści mają swoje choppery.
Każda branża ma swoje anomalie.
Te anomalie rządzą się własnymi zasadami.
Wyzwalają ludzi zmęczonych zwyczajnością.
To ich funkcja.
By przetestować granice anime, porozmawiałam z awangardą Tokio.
PRODUCENT, KENGAN ASHURA
W Durarara!! jest postać mówiąca przy pomocy smartfona.
Spodobało mi się to
i sam tego spróbowałem, gdy wyszła odpowiednia apka.
Tylko żartowałem.
Używam apki, bo mam chore gardło.
Wcześniej przez kilka godzin nagrywałem w niej mój głos
i teraz konwertuje dla mnie tekst na mowę.
O czym jest Kengan Ashura?
Spory i prawne dysputy między firmami
nie są rozwiązywane bezpośrednio czy za pomocą prawa.
Zamiast tego firmy zatrudniają wojowników, którzy rozwiązują konflikt walką.
To prosta historia o przemocy i polityce.
Pan Kishi wyjaśnił mi,
że chciał stworzyć cały serial przy pomocy grafiki komputerowej.
Głównym komponentem Kengan Ashury są ciała wojowników,
więc sądzę, że pomyślał sobie:
„A gdyby tak rysować mięśnie jak zbroję?”.
Byłem za.
Pan Kishi nie chciał, by widzowie Kengan Ashury myśleli,
że to film robiony na komputerze,
ale zwyczajne japońskie anime.
Zależało mu na wyglądzie nieprzypominającym CGI.
To było dla niego najważniejsze.
REŻYSER, KENGAN ASHURA
Krótko mówiąc, to serial o walce.
To coś nietypowego w świecie animacji.
Moja inspiracja?
Nachodzi mnie, gdy najmniej o tym myślę.
Wpadam na pomysły w ciągu dnia, na przykład w wannie.
Często mnie tak nachodzą.
SIŁOWNIA
Ćwiczę na siłowni.
Przykładam się do tego.
Anime to ręcznie rysowane obrazy 3D. W takim kierunku rozwinęła się branża.
Spróbowałem tego przy tym serialu.
Czy mojemu zespołowi jest ciężko?
Tak, jest. Naprawdę ciężko.
Tworzą ręcznie każdą klatkę.
Dzięki temu naprawdę czujemy, że jest to japoński produkt.
Poznałem wszystkich wojowników biorących udział w tym projekcie.
Pojechaliśmy wszyscy razem do oryginalnej Gold's Gym w Los Angeles.
I przypadkiem spotkaliśmy tam Schwarzeneggera.
Uścisnęliśmy mu dłoń. Zrobił sobie z nami zdjęcie.
Pojechaliśmy na Anime Expo.
Nasz reżyser poznał Schwarzeneggera w Gold's Gym.
Gdzie pan wtedy był?
W Gold's Gym, oczywiście!
PRODUCENT, KENGAN ASHURA
Prawdziwi sportowcy odgrywają tu dla nas sceny walki.
Nagrywamy ich jako wzór do tworzenia każdej klatki.
Naprawdę tu biją i kopią.
Kontrolujemy prędkość, by wyglądało to jeszcze lepiej.
Animacja jest tworzona ręcznie.
Nie ma tu techniki motion capture.
Każda scena jest tworzona ręcznie.
Taki zamysł miał reżyser.
W naszym reżyserze...
nie lubię...
Jakby to powiedzieć?
Jednocześnie go za to kocham.
On jest szalony.
Pan Kishi jest szalony.
I wszyscy przy nim głupieją.
Dzieci czekają na nasze anime!
Przepraszam!
#DZIECICZEKAJĄ
Można zrobić zbliżenie?
Seiji! Telefon!
JAPOŃSKIEJ PRODUKCJI
Toei Animation. Nie ma nic bardziej „japońskiej produkcji”.
Musiałam udać się do źródła, do początku.
Toei to anime.
Oryginalne. To miejsce narodzin.
Dla dzieci.
To Disney tego kraju, ale zamiast myszki...
jest kot.
Spadaj, Disney.
Japońskie dzieci wychowują się na Toei.
PREZES
KOZO, 71 LAT RAK
ULUBIONA POSTAĆ: SAINT SEIYA
Japońska animacja, czy raczej Toei...
PREZES
...narodziła się po przegranej wojnie. Wytwórnia wzorowała się na Disneyu.
To była nowa branża.
Chcieliśmy tak dodać dzieciom otuchy po wojnie.
Tak narodziło się Toei Animation.
FAN TOEI
HARU, 30 LAT WODNIK
ULUBIONA POSTAĆ: SAINT SEIYA
Tak, będę to oglądał.
Oglądam Toei Animation od dawna.
SUPERFAN TOEI
Slamdunk, Dragon Ball Z, Digimon.
Sam robię ilustracje,
więc oglądam te seriale niczym uczeń.
Od jakiegoś czasu posługują się grafiką komputerową
i niektórzy fani nie mogą tego zaakceptować,
ale ja uważam, że jest to coś dla młodszego pokolenia
i jestem ciekawy, jak to wyjdzie.
Dlatego docelową widownią Toei zawsze były dzieci.
To dla nich robi się anime.
I nie powinno się od tego odchodzić.
Podoba mi się fraza „przyjaźń, wysiłek, zwycięstwo”.
To tego anime uczy dzieci.
Radykalnie!
Czy ma pan kosmo?
Mam już 70 lat, więc niewiele mi zostało, ale nadal tam jest.
Gdy kończymy robić film
albo serial, opuszcza mnie stres.
Wcześniej jestem kłębkiem nerwów.
Kosmo sprawia, że wciąż tworzę anime.
Seiya, spal swoje kosmo.
Saint Seiya
Każdy chłopiec
Saint Seiya
O tak!
Coś takiego.
Muzyka to ważna część japońskiej kultury oraz anime.
Anime słynie z szalonych czołówek z muzyką w stylu rockowej opery.
Fani anime mają bzika na punkcie muzyki.
- To Evangelion! Znasz tę piosenkę? - Tak.
- Mogę ją zaśpiewać. - Śpiewaj!
Muzyka jest dla nich wszystkim.
Więc znaleźliśmy ich muzę.
PIOSENKARKA ŚPIEWA W CZOŁÓWCE EVANGELIONA
Gdy usłyszałam melodię „A Cruel Angel's Thesis”,
pomyślałam, że jest bardzo trudna.
Nie wiem, ile razy ją śpiewałam,
ale pewnie dziesiątki tysięcy.
W różnych krajach reagują inaczej,
ale wszyscy śpiewają ze mną po japońsku.
Za każdym razem mnie zaskakują.
Dzisiejszy kostium zaprojektowała moja stylistka Chica Hanashima.
- Co było inspiracją? - Tym razem - królowa.
Królowa!
Rzadko telefonuję przed koncertem,
ale jeśli już, to do córki.
Śpi.
Przepraszam, córeczko.
Rozłączyła się.
Najbardziej lubię ostatni odcinek Evangeliona.
Lubię go najbardziej, choć recenzje były różne.
Każdy ma swoją opinię.
Tamte sceny były najbardziej filozoficzne.
Dla mnie były niczym przebudzenie.
Dlatego go lubię.
Filozofia w tekstach tych piosenek...
Zależy, jak się je interpretuje.
Słowa „Chłopcze, zostań legendą”
mają dla mnie duże znaczenie, kiedy je śpiewam.
Zadzwonię do swojego menedżera.
Halo?
Halo!
Gdzie teraz jesteś?
Na zewnątrz.
Gdzie na zewnątrz?
No, na zewnątrz.
Powodzenia.
Dziękuję.
- Trzymaj się. - Pa.
Nigdy nie chciałam być profesjonalną piosenkarką.
Denerwuję się przed wyjściem na scenę.
Choć dowiadywałam się coraz więcej,
czułam, że wiem coraz mniej.
Anime było początkowo dla dzieci, więc wróciłam do początków.
Japończycy uwielbiają rzeczy słodkie i urocze.
Spójrzcie tylko na te dzieci.
Wszystkie uwielbiają anime.
Które anime lubisz?
No tak, bariera językowa.
Doraemon.
Aikatsu Friends.
Pretty Cure!
- „Jeszcze raz”. - Tak, jeszcze raz. Chętnie.
„Kawaii” znaczy „uroczy”.
Ale to nie jest tylko dla dzieci.
Kultura kawaii powstała w latach 60. w ramach buntu
przeciw dorosłym i władzom.
Uczniowie w proteście wyrzucili podręczniki
i czytali tylko mangę.
A teraz kawaii rewolucjonizuje anime.
Przeuroczy!
Ale wielka głowa!
SCENARZYSTKA
Ponoć strój Rilakkumy nosi starzec. To tylko plotki, co?
REŻYSER
Mówią, że to ojciec Kaoru.
Plotki, co?
TO TYLKO PLOTKA
RILAKKUMA I KAORU
W taki sposób tworzymy animację poklatkową.
Wpierw gromadzimy wszystko,
co znajdzie się przed kamerą.
Robimy kukiełki, scenografię, pokoje.
Tutaj mamy kukiełki Rilakkumy i ludzi.
Następnie zaczynamy poruszać kukiełki.
Ile trwa tworzenie animacji poklatkowej?
Dziesięć sekund filmu zajmuje jednemu animatorowi cały dzień.
Lubię ten suwak na plecach Rilakkumy.
Kaoru potrzebuje Rilakkumy,
bo jest taki miękki i ciepły. Nie może go zostawić.
Chociaż myślę, że Kaoru nie ma ciężko w życiu,
to każdy trafia na taki okres,
kiedy wszystko jest nie tak, jak trzeba.
To pokazuje, że Kaoru jest normalną osobą,
jest jak każdy.
Czasem trzeba się zrelaksować.
Kiedy jesteśmy zbyt zabiegani,
zapominamy być dobrymi dla innych.
Kiedy się nie relaksujesz, jedzenie nie smakuje tak dobrze.
Słodkie kluski dango? Uwielbiam je.
Najbardziej lubię te z polewą z sosu sojowego i cukru.
Ja też najbardziej je lubię.
Chętnie się poczęstuję.
Ja też poproszę.
W scenariuszu uwzględniamy najważniejsze święta
obchodzone w Japonii od kwietnia do marca.
Jeśli chodzi o pory roku,
to obliczyliśmy pozycje słońca w ciągu roku przy tworzeniu oświetlenia.
Użyliśmy też śniegu i kwiatów wiśni do pokazania pór roku.
Chciałam, by każdy mógł się utożsamiać z główną bohaterką.
To był pierwszy raz, kiedy posłużyliśmy się animacją poklatkową.
Mogliśmy robić rzeczy, które nie udałyby się z aktorami,
więc puściłam wodze wyobraźni.
To zaprowadziło mnie do zupełnie innego świata.
Japońska kultura ceni sobie szacunek, honor i dumę.
Zwłaszcza dumę z własnej pracy.
Innymi słowy?
Japończycy ostro zapieprzają.
Może mi się udzieliło.
W Japonii pracowałam nad tym filmem ciężej niż kiedykolwiek.
Musiałam w końcu dotrzeć do esencji anime.
Porozmawiałam z twórcami Aggretsuko, która sprzeciwia się pracy biurowej
w nowy, ogłuszający sposób, łącząc kawaii z pikanterią.
REŻYSER AGGRETSUKO
Przydomek „Rarecho” stworzyłem jeszcze jako amator.
Posługiwałem się nim w Internecie. Nic tak naprawdę nie znaczy.
Tak po prostu wpadł mi do głowy.
Mam 46 lat i wciąż go używam.
Zastanawiam się, czy to nie problem.
PROJEKTANTKA AGGRETSUKO
Jestem projektantką postaci.
Decyduję, jak wyglądają i jak się zachowują.
Noszę tę maskę, bo...
jestem nieśmiała.
Tworząc prezentację dla Sanrio,
zamiast podkładać głos samemu, co zwykle robię,
poprosiłem żonę, by podłożyła głos pod główną bohaterkę.
Sanrio zachwyciło się jej głosem. Chcieli jej w obsadzie.
Byłem zaskoczony. „Serio? Robimy to?”
Nazywam się Retsuko.
Wiek: 25 lat, singielka. Skorpion, grupa krwi A.
Retsuko to połączenie historii wielu osób.
To mieszanka kilku osób, które znam.
Przykład inspiracji doświadczeniem...
Weźmy odcinek, w którym Retsuko idzie do pracy w sandałach.
Zdarzyło mi się to parę razy.
To była pierwsza Retsuko.
Dyrektor Gori i Washimi były bardziej realistyczne.
Moje ciało nie zostało stworzone do deathmetalowego growlu.
Zacząłem śpiewać, bo nie znałem nikogo, kogo mógłbym o to prosić.
Więc sam spróbowałem.
Wygooglałem to i ćwiczyłem przez miesiąc.
Taki mikrofon nie nadaje się do death metalu.
Herbata.
Słucham?
Czemu death metal?
Gdy mój znajomy stękał, narzekając, brzmiało to jak death metal.
Uznałam, że dobrze się tu sprawdzi.
Dlatego Retsuko zaczęła śpiewać.
Sytuacje z Aggretsuko,
jak ta, gdy Retsuko ma dość serwowania herbaty,
były przedstawiane w japońskiej komedii od trzydziestu lat.
Byłem zdumiony, że bawi to też ludzi zza granicy.
Lecz przyglądając się ruchowi #MeToo,
myślę, że może świat nie rozwinął się tak bardzo, jak myślałem.
To część twojej pracy, kobieto!
Chujowy szef!
Gdybym miała wolny czas,
chciałabym spać.
Co ostatnio wygooglałem? Mam duże ego.
Własne imię.
Netflix umożliwia pomijanie czołówek i napisów końcowych,
więc niewiele osób mnie zna.
Koniec świata, karaoke solo Złagodzę ból po robocie w biurze
#NieHamujSię
Krztuszę się gniewem!
Zaczęłam tracić grunt pod nogami,
wplątana w japońskie sprzeczności.
Jak anime takie jak Aggretsuko może być głośne i agresywne,
kiedy Japonia wydaje się być najspokojniejszym miejscem, w jakim byłam?
I nawet nie nazwałabym jej czystą.
Jest nieskazitelna.
Zero śmieci.
Co imponuje, nawet zanim zauważymy,
że nie ma tam publicznych śmietników.
Tokio jest nie tylko czyste,
ale zielone.
Może to również napędza tę formę sztuki.
Anime podejmuje ważne tematy.
Takie jak zmiana klimatu, technologia, apokalipsa, utopia,
mutacje flory i fauny oraz kraby.
Wielkie kraby-ludojady.
Jest nawet anime ze wszystkimi tymi rzeczami.
I kobiecą siłą.
7SEEDS pokazuje świat, w którym ludzie wyginęli
w wyniku katastrof naturalnych.
REŻYSER, 7SEEDS
Jak świat z 7SEEDS łączy się z naszym?
Warunki są inne,
ale czuję, że w obu światach dzieją się podobne rzeczy.
W trakcie procesu kreatywnego,
kiedy decydowaliśmy, co będą robić protagoniści,
miałem wrażenie, że jesteśmy w prawdziwym świecie.
Ich problemy są bardzo podobne do naszych.
To świetna seria z wyróżniającymi się postaciami.
7SEEDS to bardzo interesująca seria!
Uwielbiam 7SEEDS!
7SEEDS jest najlepsze!
7SEEDS!
7SEEDS jest popularne wśród kobiet,
ponieważ każda z naszych kobiecych postaci jest silna na swój sposób,
a postaci męskie potrafią być zarówno życzliwe, jak i silne.
Każda postać jest atrakcyjna na swój sposób.
„7SEEDS” oznacza „siedem nasion”.
Chłopcy i dziewczyny wysłani w przyszłość to „nasiona”.
7SEEDS różni się od innych mang dla dziewcząt,
ponieważ nie skupia się na romansach.
Zamiast tego traktuje o sztuce przetrwania.
Gdybym nie zajmował się animacją,
pewnie wziąłbym się za astronomię.
Astronomia. Wszyscy twórcy anime mają jakiś plan B.
Też go potrzebuję.
Co miałoby nim być?
REŻYSER, ULTRAMAN
Chciałem być szefem kuchni.
Myślę, że byłbym w tym dobry.
Gdybym nie zajmował się animacją?
To niebezpieczne pytanie.
Niebezpieczne pytanie, o tak.
Bo życie twórcy nie zawsze jest tak kolorowe jak tutejsze parki.
Bywa przytłaczające.
Niepokojące, pochłaniające.
I, jak zaczęłam się przekonywać...
bardzo samotne.
Czy przeprowadziłbym się do Tokio?
Nie, tęskniłbym za rodziną.
REŻYSER, ULTRAMAN
Już od czasów studenckich pracuję po 20 godzin dziennie,
tworząc filmy. Haruję jak wół.
Praca przy filmie zmienia cię w kłębek nerwów.
Gdybym miał wolny czas, spałbym sześć godzin dziennie.
Trudno o wolny czas przy produkcji animacji.
Gdybym miała wolny czas...
chciałabym spać.
Twój kolejny krok?
Wieść proste życie?
Opieka nad jeżami.
To mój plan B.
JEŻOWA KAWIARNIA
Zaczęłam wątpić we wszystko.
Decyzję, by przyjechać do Japonii.
Swoje umiejętności.
Twórcy anime zaczęli wydawać się tak odlegli.
Jak oni funkcjonują bez snu,
musząc wciąż wymyślać nowe rzeczy?
Zwłaszcza ci, którzy robią to od dekad.
Śpiewałem synowi piosenkę z Ultramana
i spytał, co to.
Wtedy stał się fanem Ultramana.
Obejrzeliśmy stary i nowy serial.
Oboje go uwielbiamy. Poza!
Chciałem projektować auta.
Myślę, że mógłbym się tym zajmować.
PRZEBIEG KARIERY
Karierę reżysera zacząłem od Madox 01.
To był 40-minutowy film OVA, wydany tylko na wideo.
PRZEBIEG KARIERY
Wpierw wyreżyserowałem Patlabor Minimum.
Krótkometrażówki pokazywane z serialem Patlabor.
Dziesiątki lat zajmowałem się ręcznie rysowaną animacją.
Wtedy pojawiło się coś,
co pomogło nam jeszcze lepiej się wyrazić.
Grafika komputerowa. Wszędzie było o niej głośno.
Pomyślałem, że to coś dla mnie.
Zaczęło się od filmu Appleseed.
Wtedy po raz pierwszy użyłem techniki motion capture
i renderingu w grafice komputerowej 3D.
Najdłużej pracowałem chyba przy Ghost in the Shell.
Były dwa seriale.
Zrobiłem też film kinowy.
Eden of the East był moją pierwszą oryginalną produkcją.
Pierwszym filmem, przy którym spędziłem dużo czasu, był Kapitan Harlock.
Zrobiony w pełni na komputerze.
Prace trwały chyba ponad pięć lat.
Nie pamiętam wszystkich szczegółów,
ale pan Aramaki wpierw chciał chyba stworzyć
inny serial Ghost in the Shell.
Na pewnym przyjęciu siedziałem obok producenta Ishikawy.
Pomyślałem, że go o to spytam, skoro mam okazję.
Postanowiono więc, że pan Aramaki i ja
nakręcimy razem serial Ghost in the Shell.
Obaj mieliśmy wtedy inne projekty
i nie mogliśmy zacząć od razu.
W dodatku szykował się kolejny projekt.
Zaoferowali nam Ultramana.
Nasze pokolenie
dorastało na Ultramanie,
więc byliśmy tym podekscytowani.
Strona wizualna...
Pewnie, sceny akcji są super,
ale jako że CG wykorzystuje technikę motion capture,
ludzie wyglądają bardziej ludzko,
bardziej prawdziwie.
Połączenie realizmu i stylu deformé
to coś, co chcę w pełni wykorzystać.
A ja wykorzystałam w pełni swoje siły,
co jest niełatwe w Tokio,
gdzie granice zdają się nie istnieć.
Restauracje w formie automatów,
ultraszybka kolej,
najbardziej skomplikowane toalety, jakie widział świat.
Japonia jest już w przyszłości.
Liczy się pełna automatyzacja... zwłaszcza w animacji.
DYREKTOR KREATYWNY
Nie znoszę wtórnych czynności. Wolałbym używać komputerów
do wszystkiego.
Grafika komputerowa 3D wymaga wielu procesów...
DYREKTOR NADZORUJĄCY
...i elementów, aby stworzyć obraz.
Chciałbym przedstawić wam te procesy.
ANIMATIK
To część animatiku.
Surowy obraz pozwala nam eksperymentować, by określić,
jak najlepiej przedstawić nasze sceny.
Wtedy zaczynamy proces modelowania.
MODELOWANIE
ROZPLANOWANIE
Chciałem, by pięść zanurzyła się bardziej w ciele.
I by pojawiło się tu wybrzuszenie.
EFEKTY
To efekt.
Widzimy tu, że cios jest tak potężny,
że z mięśnia wydobywa się para.
Chciałem, by wychodziła ze szczeliny, ale byłoby z tym za dużo roboty.
Więc bucha z powierzchni.
Widać, że poszliśmy tu na łatwiznę.
OŚWIETLENIE
Oświetlenie...
Ring jest tak mocno oświetlony,
ponieważ zależało mi na efekcie błyskawic w czasie walki.
Emocje postaci są związane z kolorem światła.
Chciałem wykorzystać błyski światła
w efektywny sposób.
Moim celem nie jest produkcja japońskiego anime w 3DCG.
Wolę brać amerykańskie komiksy, powieści graficzne,
bandes dessinées, które tak lubię,
i przedstawić je w ruchu w tym stylu.
To mój cel.
Reżyser ma trzy podstawowe zadania:
mieć wizję, wybrać i zadecydować.
Tak, nie wiedziałam co robić.
Nie poznamy esencji anime po dobroci.
Wysyłam wsparcie. To przesłuchanie.
- Nazwisko? - Rui Kuroki.
- Wiek? - 41 lat.
- Miejsce urodzenia? - Tokio.
- Czego nie lubisz? - Starzeć się.
PRODUCENT
Co jadłeś na obiad?
- Nie jadłem. - Czemu?
Nie miałem czasu.
- Dla kogo pracujesz? - Dla siebie.
- Jak się tu dostałeś? - Autem.
- Masz zwierzęta? - Nie.
- Psy czy koty? - Psy.
- Ulubiona potrawa? - Krab.
- Jak długo tu mieszkasz? - 40 lat.
- Ulubiony kolor? - Czarny.
- Ulubiony film? - Pogromcy duchów.
- Gdzie jesteśmy? - W studio I.G.
- Czym się zajmujesz? - Produkcją animacji.
- Twój pierwszy tytuł anime? - Kill Bill.
Liczba wyprodukowanych tytułów?
Ponad 20.
Który lubisz najbardziej?
B: The Beginning.
Kogo szanujesz?
Kogo szanuję?
Ojca.
Skąd bierzesz inspirację?
Z umysłów innych.
- Co rodzina myśli o twojej pracy? - Są ze mnie dumni.
Co ostatnio wygooglałeś?
Stana Lee.
Twój najtrudniejszy projekt?
Kill Bill.
Twój ulubiony autor?
Ulubiony autor? William Burroughs.
Ostateczny cel?
Trafić do nieba.
- Twój kolejny krok? - Wieść proste życie?
- Mamy się martwić? - Nie ma potrzeby.
- Jesteś Keith? - Nie.
- Jesteś Koku? - Nie.
- Jesteś Killer B? - Nie.
Kulminacyjna scena drugiego sezonu?
Nie mogę powiedzieć.
Potrzebowałam tej próby zrozumienia anime.
Nie po to, by być lepszym filmowcem.
Tutaj liczy się akceptacja, inspiracja
i coś, co ci twórcy anime znali od dawna.
Sprzeczności w Japonii nie dezorientują.
Są kluczowe.
Zrelaksuj się w chaosie, a pomysły przyjdą same.
Jak wpadam na pomysły?
Wpadam na pomysły w ciągu dnia, choćby w wannie.
W wannie.
Na przykład w wannie.
Pod prysznicem.
Wszędzie, na przykład na spacerze.
Wracając do domu.
Spacerując po okolicy.
Pomysły nie wybierają miejsca ani czasu.
Pytanie nie brzmi więc: „Czym jest anime?”.
Jak i czemu się je robi.
Za co kochają je fani.
To coś więcej niż jego twórcy: marzyciele, wizjonerzy z jajami,
którzy mówią: „Chuj mnie to obchodzi”.
Anime jest czymś specjalnym,
ponieważ czyni cię częścią czegoś większego.
Zaprasza cię do społeczności.
Sprawia, że jesteś mniej samotny.
To coś dla wyrzutków, od wyrzutków.
Nieważne, gdzie się uczyłem i w jakim kraju.
Gdy ktoś miał koszulkę z Wolverinem,
wiedziałem, że możemy pogadać o X-Menach.
To łączy kultury.
Zasłona została podniesiona.
Witajcie w świecie anime.